blog

Joehoe! Communicatie!

Het gebeurde Loet en mij deze week voor de derde keer; een ontmoeting met een hond aan een hoofdhalster (gek genoeg gentle leader genoemd) gekoppeld aan een flexlijn. Mijn best ingewikkelde Loet kan het over het algemeen goed vinden met elke andere hond, maar dit trekt hij niet. Hij valt uit en is daar moeilijk uit te halen. Wat is er aan de hand? Loet is extreem helder in zijn communicatie en leest z’n collega-honden als geen ander. Een hond met een hoofdhalster kan niet gezond communiceren met zijn soortgenoten. De druk op zijn neus veroorzaakt stress en maakt zijn lichaamstaal onnatuurlijk. De eigenaar aan de andere kant van de lijn trekt zijn hoofd naar believen een kant op die totaal niet past in de situatie. De hond geeft daarmee signalen af die niet overeenkomen met zijn emotie. Een halster gekoppeld aan een flexlijn maakt het nog erger. De druk op de neus is constant (de lijn kan immers nooit niet strak staan?). Het gevolg: de hond kan alleen nog onnatuurlijk gedrag vertonen. Gedrag dat perfect gelezen wordt door Loet en dus valt hij uit. Want hij weet hoe een gezonde sociale hond communiceert en dit is geen sociale communicatie. Zo jammer. Voor mijn anders zo sociale Loet, maar vooral voor die doldrieste labrador die bij elke blije sprong of beleefd wegdraaien van zijn hoofd een klets op zijn neus krijgt.

puppy-karakterschets

Afgelopen vrijdag een karakterschets gemaakt van 7 labradoodle-pups. Een mooi stabiel nest. Elke keer weer leuk om te doen. De pupjes 1 voor 1 in een voor hen onbekende ruimte die verrijkt is met voor hen onbekende spulletjes. Hoe zullen ze reageren? Gaan ze op onderzoek uit? Zoeken ze steun? Welk zintuig zetten ze bij voorkeur in? Hoe gebruiken ze hun lichaam? En ook al zijn pups van 7 weken nog volop in ontwikkeling, een bescheiden indicatie van hun karakter kunnen we de nieuwe eigenaren wel meegeven. En vooral wat tips een aandachtspunten om hun pup te  begeleiden naar stabiele volwassen hond.

ingeburgerd

Kerst 2017. Loet is geheel en al ingeburgerd in ons leven en huishouden. Voor Fiep is hij soms een lastpak omdat hij veel aandacht vraagt en haar in de weg loopt. Haar reactie: veel kauwen op botjes die eigenlijk van hem zijn. Een heeft ze geen trek, dan verstopt ze ze. Handig voor later.

 

Fiep en Loet maken kennis

Heel spannend, een nieuwe hond in huis naast Fiep onze onverdraagzame terriër. Gelukkig waren we goed voorbereid. De honden hebben de eerste dagen alleen op afstand kennis gemaakt. Wandelen op grote afstand van elkaar, verblijven met een van ons in verschillende ruimtes, rouleren door de ruimtes zodat ze elkaars geur konden opsnuiven……Na 3 dagen gaf Fiep luid en duidelijk te kennen dat ze het welletjes vond. Na een eerste kennismaking met Fiep aan de lijn, was er geen vuiltje meer aan de lucht. Ze zijn dol op elkaar alhoewel Fiep soms wel even genoeg heeft van zijn puppy-streken….Geef haar eens ongelijk.

dit is Loet

Kort nadat Flo was overleden, kwam Loetje op mijn pad. Hij was 5 maanden oud en zocht een huis. Vader Duitse herder en moeder Pyreneese berghond-achtig. Met vijf weken met zijn broertjes en zusjes gedropt bij een opvang. De eerste 5 maanden leefde hij binnen de veilige hekken van de shelter. Nu leert hij stapje voor stapje de grote wereld kennen. Alles is spannend, maar gelukkig is hij erg nieuwsgierig. Hij zoekt steun in spannende situaties en herstelt bijzonder snel. Prachtig!

 

Flo is overleden

Mijn grote lieve vriend is overleden terwijl ik in Italië was. Het is verschrikkelijk verdrietig. Ik had zo graag bij hem willen zijn in zijn laatste zware uren. Ik was ontroostbaar. Gelukkig hebben lieve vrienden voor hem kunnen doen wat nodig was.

Ik ben dankbaar voor zijn lange leven, voor zijn liefde en vriendschap. Voor de prachthond die hij was.

 

 

nieuwe fiets

Tijd voor een goeie fiets. Als je op het platteland woont, stap je ongemerkt voor het minste of geringste boodschapje in de auto. Alles is ver immers. Dat moet dan wel een leuke fiets zijn en elektrisch en een waar de honden op mee kunnen. Een bakfiets dus. Keuze zat tegenwoordig. Maar de houten zijn zwaar en lomp. Met een hond van bijna 50 kilo in de bak wordt sturen erg lastig. Toen zag ik de Nihola Dog. Een Deense fiets, oorspronkelijk ontworpen voor postbodes. Super licht en de bak stuurt niet mee wat hem uniek maakt. Twee weken geleden heb ik hem opgehaald en hij is geweldig! Het deurtje aan de voorkant kan open en Fiep stapt er zo in. Voor Flo, met zijn oude slechte rug, is het lastiger. Hij moet bukken en dat is niet fijn. Heel af en toe maken we een ritje omdat hij het wel leuk vindt. Fiep en ik fietsen ik heel Westerwolde rond.

warm!

Het is warm en het is heerlijk! De honden hebben het ook warm en daarom gaan we naar onze fantastische zandafgraving.

 

Azuurblauw water, super schoon. Helaas hebben meer mensen dat bedacht dezer dagen en dus is het een komen en gaan van mensen en honden. Lastig voor Flo en ook voor Fiep. We laten ze gescheiden uit zodat ze beiden onze volledige aandacht hebben en elkaar niet beïnvloeden als er andere honden op het toneel verschijnen. Vandaag verscheen een zeer sociaal-vaardige herderdame op het strandje waar ik met Flo wat baantjes aan het trekken was. De dame had niet veel behoefte aan contact met Flo, maar hij is een onbeleefde man en moest en zou haar ontmoeten. Ik hield hem aan de lijn zodat zijn opdringerigheid voor haar niet vervelend zou worden en ook om een schermutseling te voorkomen. Want dat kan zijn gammele lijf er niet bij hebben. Even contact gehad en toen weer door. Mooi leermomentje op z’n oude dag.

hond in Portugal

Net terug van een heerlijke vakantie in Portugal die we zowel in de stad Porto als op het platteland van de Alentejo doorbrachten. En natuurlijk gaf ik mijn ‘beroepsgedeformeerde hondenogen’ goed de kost. Dat leverde nare observaties op zoals honden aan kettingen met weinig beschutting tegen de zon. Of honden aan veel te korte riempjes in overvolle winkelstraten. Maar gelukkig ook veel mooie. Wat opviel is de keuzevrijheid die veel honden hebben. Portugezen houden van honden, maar bemoeien zich er niet overmatig mee.

Zoals de hond op een terras in Porto die rond lunch- en dinertijd bij de tafels komt scharrelen. Niemand kijkt er van op, niemand jaagt hem weg. Is er niks te halen, dan gaat hij naar het volgende terras. Keuze te over. En de honden bij de restaurantjes aan het strand. Onduidelijk of ze bij iemand horen, maar ze ogen tevreden. Liggen even in de zon, dan weer in de schaduw, drinken wat, doen een tukkie, staan op om wat restafval onder een tafel op te ruimen. Iedereen groet de honden en laat ze verder met rust. Op bezoekende honden van toeristen reageren ze nauwelijks.

En natuurlijk; op hun dieet valt heel wat aan te merken, op de conditie van de huid daardoor vaak ook. Maar: Portugal heeft veel happy dogs!